Mila ile Arin’in Masal Kapısı: Yırtık Sayfanın Öyküsü

Lale Sokağı, sabahları pencerelerden gelen yumuşak tabak sesleriyle uyanırdı. Sokaktaki evlerin önünde küçük saksılar, renkli kapı paspasları ve gün ışığını seven perdeler vardı. Bu sokakta Mila adında bir çocuk yaşardı. Mila, resim yapmayı, küçük taşları yan yana dizmeyi ve annesi kitap okurken sayfaların çevrilme sesini dinlemeyi severdi.

O gün Mila'nın elinde yeni bir defter vardı. Defterin kapağı açık mavi, köşesinde de kendi çizdiği küçük bir güneş vardı. Mila, deftere herkes için bir masal resmi çizmeyi planlıyordu. Önce evini çizdi, sonra sokağın uzun kaldırımını, sonra da arkadaşlarının oyun oynadığı küçük avluyu. Çizgileri biraz yamuk, güneşi biraz büyük oldu; ama Mila defterine bakınca içi ısındı.

Öğleden sonra arkadaşı Arin kapıyı çaldı. Arin, sakin konuşan, düşünmeden cevap vermek yerine gözlerini biraz yukarı kaldırıp bekleyen bir çocuktu. Elinde renkli kalem kutusu vardı. “Beraber masal resmi yapalım mı?” diye sordu. Mila hemen gülümsedi. Çünkü masal dinlerken resim yapmak ikisinin de hoşuna giderdi.

Mila defteri masanın ortasına koydu. Arin kırmızı kalemi aldı, bir çatı çizmek istedi. Tam o sırada kalemin ucu fazla bastırınca sayfanın kenarında küçük bir yırtık oluştu. Yırtık çok büyük değildi; ama Mila'nın yüzü bir anda değişti. Defter onun için yeniydi, özel hissettiriyordu. İçinden “Keşke hiç dokunmasaydı,” demek geçti. Arin de kalemi yavaşça masaya bıraktı ve gözleri yere indi.

Odada bir süre sessizlik oldu. Sessizlik kötü değildi; sadece herkesin duygusunu aradığı bir bekleme gibiydi. Mila defterin kenarına baktı. Yırtık, sayfanın en dışında küçük bir kapı gibi açılmıştı. Arin, “Ben üzgünüm. Çok bastırdım,” dedi. Sesi kısık ama anlaşılırdı. Mila hemen cevap veremedi. Karnında düğüm gibi bir his vardı. Sonra derin bir nefes aldı ve “Ben de üzüldüm. Bu defteri yeni sevmiştim,” dedi.

Annesi mutfaktan geldiğinde ikisinin de masaya sessizce baktığını gördü. Ne defteri aldı ne de hemen bir çözüm söyledi. Sadece sandalyeye oturdu. “Sayfaya birlikte bakabilir miyiz?” diye sordu. Mila başını salladı. Arin de yaklaştı. Üçü, yırtığın olduğu yere baktılar. Sayfa hâlâ kullanılabiliyordu. Resmin ortası bozulmamıştı. Kenarda küçük, ince bir açıklık vardı.

Mila'nın annesi, “Bazen sevdiğimiz bir şeyde küçük bir iz olur. O iz, onu daha az sevmemiz gerektiği anlamına gelmez,” dedi ve sustu. Bu bir ders gibi söylenmedi; daha çok sayfaya eşlik eden yumuşak bir düşünce gibiydi. Mila parmağıyla yırtığın çevresinde dolaşmadan havada küçük bir çizgi yaptı. “Burayı masal kapısı yapabiliriz,” dedi. Arin'in yüzü biraz aydınlandı. “Kapının arkasına da minik bir ışık çizerim, çok bastırmadan,” diye ekledi.

Mila, masanın çekmecesinden küçük bir kâğıt parçası çıkardı. Annesi yapıştırıcıyı uzattı. Arin, sayfanın altına dikkatlice destek koydu. Mila yırtık kenarın üstüne açık sarı bir parça yapıştırdı. Sarı parça, defterde küçük bir pencere gibi durdu. Sonra ikisi birlikte çevresine ince çizgiler ekledi. Artık orası bozulmuş bir yer değil, masalın başladığı yerdi.

Mila defterin üstüne “Lale Sokağı'nın Masal Kapısı” yazdı. Harfleri büyük ve yuvarlaktı. Arin, kapının önüne iki küçük ayakkabı çizdi. “Buradan geçenler sessiz yürüsün,” dedi. Mila gülümsedi. “Çünkü içeride bir masal anlatılıyor,” diye cevap verdi. Böylece ikisi de aynı sayfada kalmayı başardı. Birinin üzüntüsü, diğerinin özrü ve ikisinin dikkatli elleri aynı resmin parçası oldu.

Biraz sonra annesi masal okumaya başladı. Masalda, Lale Sokağı'ndaki çocuklar kapının önünde sırayla duruyor, içeri girmeden önce nasıl hissettiklerini söylüyordu. Biri heyecanlıydı, biri sabırsızdı, biri de biraz mahcuptu. Kapı kimseyi acele ettirmiyordu. Her çocuk kendi sesini bulunca kapının içinden yumuşak bir ışık çıkıyordu. Mila bu bölümü dinlerken defterine baktı ve az önceki düğümün gevşediğini hissetti.

Arin, masalın sonunda “Ben de bazen acele ediyorum,” dedi. Mila, “Ben de bazen hemen kızmak istiyorum ama sonra söyleyince daha iyi oluyor,” diye karşılık verdi. İkisi de bunu büyük bir karar gibi değil, o gün öğrendikleri küçük bir şey gibi söyledi. Sonra aynı kalem kutusunu paylaşıp sayfanın kalanına bulutlar çizdiler. Bulutların biri büyük, biri küçük, biri de yarım kaldı. Yarım kalan bulut bile resme yakıştı.

Akşam olunca Mila defterini yatağının yanındaki küçük rafa koydu. Sayfanın yırtılmış yerini düşündüğünde artık içi sıkışmıyordu. Çünkü o yer, Arin'in özrünü, kendi üzüntüsünü söyleyişini ve beraber buldukları çözümü hatırlatıyordu. Defter kusursuz değildi; ama Mila için daha anlatılacak hale gelmişti.

Annesi ışığı biraz kıstı ve “Bugün sen mi okumak istersin, yoksa ben okuyayım da sen dinle?” diye sordu. Mila kısa bir süre düşündü. “Sen oku, ben resme bakarak dinleyeyim,” dedi. Annesi yavaş bir sesle Lale Sokağı'nın Masal Kapısı'nı yeniden anlattı. Bu kez Mila, kapıdan giren çocukların ayak seslerini değil, sakin nefeslerini hayal etti.

Masal bittiğinde odada acele yoktu. Mila defterini kapattı, Arin'in çizdiği küçük ışığı hatırladı ve “Yarın başka bir sayfaya park çizeriz,” dedi. Annesi “Olur,” diye yanıtladı. Mila gözlerini kapatırken, sevdiği şeylerin bazen küçük izler taşıyabileceğini ve insanların birbirini dinleyince o izlerin yumuşayabileceğini düşündü. Bu düşünce onu büyütmedi, ağırlaştırmadı; sadece geceye daha rahat girmesine yardım etti.