Nehir ve Dürüstlük Işığı
Zamanlayıcı çaldığında Nehir’in rüzgâr deseni henüz bitmemiştir. Annesine olanları anlatır ve Dürüstlük Işığı’nı süslemek için başka bir yol bulur.
Okuma süresi tahminidir; okuma hızına ve verilen aralara göre değişebilir.
Nehir, Rüzgar Tepesi’ndeki evlerinin penceresinde kıpırdayan ince perdeyi izliyordu. Masanın üzerindeki küçük, pilli feneri kendine doğru çevirdi. Fenerin kâğıt kaplamasında sarı noktalarla mavi yapraklar vardı. Bir yüzü ise bomboştu. Nehir parmağını o boş yerde gezdirdi.
“Buraya da rüzgâr çizeceğim,” dedi.
Dürüstlük Işığı, bu fenerin adıydı. Adını Nehir koymuştu. Akşamları annesiyle onun yanına oturur, gün içinde akıllarında kalan şeyleri anlatırlardı. Bazen komik bir olay, bazen de söylemesi biraz zor gelen bir şey olurdu. Annesi anlatırken de Nehir anlatırken de fener aynı yumuşak ışıkla yanardı.
Nehir, rüzgâr desenini önce tablette denemek istedi. Annesi masaya ince bir kâğıtla boya kalemlerini koydu. Birlikte zamanlayıcıyı kurdular. Ses duyulduğunda Nehir tableti bırakıp desenine kâğıtta devam edecekti.
“Rüzgârı nasıl çizeceksin?” diye sordu annesi.
“Nereye değdiğine bakacağım. Perdeyi böyle kıvırıyor ya!”
Nehir havada parmağıyla kocaman bir kıvrım çizdi.
Ekrana açık mavi bir çizgi çekti. Çizginin yanına iki küçük yaprak ekledi. Sonra sarı bir halka yaptı. Bu halka, rüzgârın çevirdiği bir çiçek olabilirdi. Annesi mutfakta armut yıkarken Nehir de yaprakların uçlarını renklendirdi. Her dokunuşta desen biraz daha değişiyor, Nehir’in aklına başka bir renk geliyordu.
Tam son yaprağa dönecekken zamanlayıcının yumuşak sesi duyuldu. Nehir’in parmağı ekranın üzerinde durdu.
“Şu ucu da mavi olsun,” diye mırıldandı.
Yaprağın ucunu boyadı. Yanındaki çizgiyi de uzattı. Ardından yeni bir renk seçmek için elini kaldırdı, ama bu kez dokunmadı.
Masadaki boş kâğıda baktı. Ardından gözlerini Dürüstlük Işığı’nın süssüz yüzüne çevirdi. Kararlaştırdıkları ses duyulmuştu; o ise çizmeye devam etmişti. Annesi bunu görmemişti. Nehir’in yanakları biraz ısındı. Hem resmi tamamlamak istiyor hem de olanı söylemekte zorlanıyordu.
Elini dizine koydu. Pencerenin önündeki perdeyi izlerken bir nefes aldı. Resmin bütün çizgilerini şimdi bitirmesi gerekmiyordu. Ama önce ne yaptığını annesine söylemek istiyordu. Tableti masaya bıraktı ve mutfağın kapısına yürüdü.
“Anne, ses çaldı,” dedi. “Ben de duydum. Ama bırakmadım. Bir yaprağı boyadım, bir çizgi daha çizdim.”
Annesi elindeki armudu tabağa koyup Nehir’e döndü.
“Resmini tamamlamak istedin galiba.”
Nehir başını salladı.
“Yarım kalınca kaybolacakmış gibi geldi.”
Annesi yanına oturdu.
“İstersen onu kaydedebiliriz. Böylece yeniden açtığında kaldığı yerde olur.”
Nehir masaya döndü, ekrandaki yapraklara baktı. Hepsini o anda bitirmeyi hâlâ istiyordu. Yine de tableti bırakmayı seçti.
“Kaydetmeyi gösterir misin? Sonra kapatacağım,” dedi.
Annesi kayıt düğmesini gösterdi. Nehir düğmeye dokundu ve resmine “Pencere Rüzgârı” adını verdi. Ardından ekranı kapatıp tableti kendi yerine bıraktı.
“Söylediğin için teşekkür ederim,” dedi annesi.
Nehir’in omuzları gevşedi. Söylemek zor gelmişti, ama annesi onu sakince dinlemişti.
Masaya döndüğünde fenerin boş yüzü hâlâ onu bekliyordu. Nehir kâğıdı önüne çekti, fakat hemen çizmeye başlamadı. Ekrandaki desenin bütün ayrıntılarını hatırlamıyordu. Sarı halkanın yanında kaç yaprak vardı acaba?
Sonra pencereye baktı.
“Rüzgâr hâlâ burada,” dedi. “Ona bir daha bakabilirim.”
Annesi armut dilimlerini masaya getirdi. Birlikte pencerenin önüne oturdular. Bahçedeki ağacın yaprakları kıpırdıyor, ince bir dal sağa sola eğiliyordu. Perdenin alt ucu önce kabarıyor, sonra usulca iniyordu. Nehir kalemini havada gezdirerek bu hareketleri izledi. Bu defa resim için bakacağı yer pencereydi.
“Şurada uzun bir çizgi var,” dedi, eğilen dalı göstererek. “Perdede de kocaman bir dönemeç.”
Mavi kalemi kâğıda değdirdi. Uzun bir kıvrım çizdi, ardından küçük bir kıvrım daha ekledi. Sarı kalemle aralarına yuvarlaklar koydu. Her yuvarlak, rüzgârın hafifçe dokunduğu bir çiçeğe benzedi.
Nehir kâğıdı annesine doğru itti.
“Sen de bir çizgi ekler misin?”
Annesi köşeye küçük bir kıvrım çizdi. Nehir onun ucuna bir yaprak kondurdu.
“Seninki benimkine ulaştı,” dedi.
Kâğıdı çevirdiler. Çizgiler, bir yandan bakınca yol, öteki yandan bakınca sallanan bir dal gibi görünüyordu.
Nehir, tabağındaki armut dilimini eline aldı. Dilimin eğri kenarına baktıktan sonra kâğıdın altına ona benzeyen kısa bir çizgi yaptı. Sonra armudundan bir lokma aldı.
“Rüzgâr armudu da mı kıvırmış?” diye sordu annesi gülümseyerek.
“Yok,” dedi Nehir. “Onu ben rüzgârın yanına koydum.”
Kalemler kâğıdın üzerinde hafifçe hışırdıyordu. Mavi çizgilerden biri ince, öteki kalındı. Aralarından sarı yuvarlaklar görünüyordu. Deseni artık tablette başladığı resmin aynısı değildi. Ama perdenin kıpırtısı, ağacın eğilen dalı ve kendi kocaman kıvrımı bu kâğıtta bir araya gelmişti. Köşede de annesinin küçük çizgisi vardı.
“Bunu fenerin boş yüzüne koyabilir miyiz?” diye sordu.
Annesi kâğıdı dikkatle yerleştirdi. Nehir de iki kenarına küçük bant parçaları yapıştırdı. Sonra feneri çevirdi. Boş yüzünde artık rüzgârlı bir bahçe vardı. Sarı yuvarlaklardan biri tam köşeye gelmiş, iki yana birden gülümser gibi durmuştu.
Akşamın yumuşak rengi pencereye dolarken Nehir fenerin düğmesine bastı. İçindeki küçük ışık yandı. Sarıya boyadığı yerlerden sıcak bir parıltı geçti; mavi kıvrımlar daha koyu göründü. Nehir feneri annesinin de görebileceği yere koydu. Işık ne çok parlaktı ne de aceleci. Masanın ortasında usulca duruyordu.
“Ekrandaki rüzgârım yarına kaldı,” dedi Nehir. “Bu rüzgâr da burada.”
Annesi fenerin yeni desenine baktı.
“Bunda benim çizgim de var,” dedi.
Nehir başını annesinin omzuna yasladı. Birlikte ışıklı kâğıdın üzerindeki kıvrımları izlediler. Dışarıdaki rüzgâr perdeyi yeniden oynattı. İçerideki kâğıt bahçe ise yerinde durdu; sanki rüzgâr, dinlenmek için Dürüstlük Işığı’nın yanına oturmuştu.