Mavi Kuş ve Renkli Taş

Güneşin ilk ışıkları Çınar Ormanı’nın yaprakları arasından süzülürken Mavi Kuş, dere kenarındaki kuru bir dala kondu. Tam kanatlarını katlayacaktı ki kıyıdaki köklerin arasında parlayan bir şey gördü. Mavi, sarı ve kırmızı çizgileri olan Renkli Taş, iki kökün arasına sıkışmıştı. Suyun ince sesi taşın çevresinde dolaşıyor, taş her küçük dalgayla biraz daha dönüyordu.

Renkli Taş, Mavi Kuş’un gördüğü en canlı taştı. Bir yanında deniz mavisi, öteki yanında güneş sarısı çizgiler, ortasında küçük bir kırmızı nokta vardı. Mavi Kuş, Çınar Ormanı’nın ortasındaki büyük çınarın altında duran doğal taş çemberini düşündü. Arkadaşları çemberi yavaş yavaş oluşturmuş, ortada küçük bir boşluk bırakmıştı. Renkli Taşın biçimi o boşluğa uyacak gibiydi. Mavi Kuş onu yerine götürmek istedi.

Önce bunu tek başına yapabileceğini düşündü. Kıyıya yaklaşıp ince bir dala kondu. Dal sallanınca hemen geri uçtu. Gagasıyla taşa dokunduğunda taş kayıp köklerin arasına daha da sokuldu. Mavi Kuş durdu. Su derin değildi, fakat kıyı çamurluydu; bir adım daha atarsa kayabilirdi.

Bir süre sessizce baktı. Sonra kuru toprağa geçti ve çevresindeki uzun dalları inceledi. Daha uzun bir dal bulabileceğini düşündü; fakat onun da kayabileceğini fark etti. “Bazen durup düşünmek, aceleyle kanat çırpmaktan daha iyi,” diye mırıldandı. Taşı tek başına çekmek yerine güvendiği Kaplumbağa Narin’e sormaya karar verdi. Narin, ormandaki yolları ve su kenarlarını iyi bilirdi.

Narin’i papatyaların yanındaki düz taşta buldu. Mavi Kuş olanları anlattı:

“Renkli Taş, çemberdeki boşluğa benziyor. Onu yerine koymak istiyorum, ama kıyı kaygan. Tek başıma deneyince taş daha da sıkıştı.”

Narin yavaşça başını salladı.

“İyi ki durdun,” dedi. “Kuru yerde kalıp birlikte bir yol düşünelim.”

İkisi dere kenarına gitti. Narin çamurun başladığı yerde durdu; Mavi Kuş da yukarıdan taşın çevresine baktı.

Tam o sırada Sincap Tıkır, sırtında iki meşe palamuduyla yanlarından geçti. Mavi Kuş ona seslendi:

“Tıkır, bize yardım eder misin? Renkli Taş’ı güvenli bir yoldan çıkarmamız gerekiyor.”

“Elbette,” dedi Tıkır. “Kuru ve sağlam bir dal bulabilirim. Geniş yapraklar da işimize yarar.”

Üç arkadaş önce ne yapacaklarını kararlaştırdı. Narin, yaprakları çamurlu kıyıya sermeyi önerdi. Tıkır dalı bulacaktı. Mavi Kuş ise kuru yerde durup dalı yavaşça kullanacaktı. Böylece hiçbiri kaygan toprağa gereğinden fazla yaklaşmayacaktı.

Tıkır yere düşmüş uzun, sağlam bir dal getirdi. Narin geniş yaprakları kıyıya sererek yumuşak bir yol oluşturdu. Sonra dalı kökün yanına dayayıp sabitledi. Mavi Kuş dalın öteki ucunu gagasıyla tuttu.

“Hazır mısınız?” diye sordu.

“Hazırız,” dedi Narin.

Mavi Kuş hemen bastırmadı. Önce hafifçe dokundu, biraz bekledi. Taş yerinden oynamadı. Bir kez daha, sakin ve ölçülü bir itiş yaptı. Renkli Taş kökün dibinden çıkıp yaprağın üzerine doğru yuvarlandı. Tıkır yaprağın kenarlarını kaldırdı, Narin dalı geri çekti. Taş yumuşak yaprakların ortasında güvenle durdu.

Mavi Kuş sevinçle kanatlarını çırptı, ama taşın yanına atlamadı. Renkli Taş, gagasıyla kaldırabileceğinden ağırdı. Narin de bunu fark etti.

“Şimdi onu birlikte taşıyalım,” dedi.

Tıkır iki büyük yaprağı üst üste koydu. Narin taşı bu yaprakların üzerine çekti. Mavi Kuş, kenardaki küçük dalları ayırıp önlerindeki yolu gözledi. Narin önden, Tıkır arkadan tuttu.

“Şu tarafta küçük bir kök var,” dedi Mavi Kuş. “Biraz sağa dönelim.”

“İyi gördün,” dedi Tıkır. “Yavaş gidersek taş yerinde kalır.”

Üç arkadaş kısa aralıklarla durarak çınarın altına ilerledi. Taş ağırdı, fakat görevleri paylaşınca yol kolaylaştı.

Çınarın altında taş çemberinin ortasındaki boşluk onları bekliyordu. Mavi Kuş, taşın biçimine baktı; gerçekten de boşluğa uyuyordu. Narin ve Tıkır yaprak yatağını yanına bıraktı.

“Ben yönünü göstereyim, siz de yavaşça destekleyin,” dedi.

Narin taşı bir yanından, Tıkır öteki yanından tuttu. Mavi Kuş da önündeki küçük yaprağı gagasıyla çekti. Renkli Taş ağır ağır kaydı ve çemberin ortasına tam oturdu.

Sabah güneşi çemberin üzerine vurunca taşın mavi, sarı ve kırmızı çizgileri parladı. Mavi Kuş’un içi sıcacık oldu. Sevinci yalnızca taşı bulduğu için değildi; durup düşünmüş, güvenli bir yol seçmiş ve ihtiyacı olduğunda yardım istemişti.

Mavi Kuş arkadaşlarına döndü.

“Tek başıma yapamayınca üzülmüştüm,” dedi. “Ama siz gelince taşın yolu kolaylaştı.”

Narin gülümsedi.

“Sen de neye ihtiyacın olduğunu açıkça anlattın,” dedi.

Tıkır kuyruğunu salladı.

“Şimdi çember tamamlandı. Hepimizin küçük işi burada buluştu.”

Üç arkadaş bir süre taş çemberinin yanında oturdu. Renkli Taş, gün ışığı çekilirken bile hafifçe parlıyordu. Mavi Kuş, mavi çizginin gökyüzünü, sarı lekenin güneşi, kırmızı noktanın da yan yana duran üç arkadaşın neşesini hatırlattığını düşündü.

Akşamüstü dere kenarına döndüklerinde geniş yapraklardan oluşan yolu olduğu gibi bıraktılar. Başka bir hayvan suya yaklaşırken onu kullanabilirdi. Çınar Ormanı sessizce akşama hazırlanırken Renkli Taş, tamamlanan çemberin ortasında durdu. Mavi Kuş da bir sorunla karşılaştığında önce güvenli bir yerde durup düşünmeyi, sonra ihtiyaç duyduğu yardımı istemeyi artık biliyordu.