Küçük Ayı ve Sessiz Fener: Ninni Çiçeği Masalı

Uzak bir vadinin, tepeleri yumuşak battaniyeler gibi uzanan sakin bir köşesinde, küçük bir ahşap ev vardı. Bu evde Küçük Ayı Badem yaşardı. Evin pencereleri akşamları bal rengi parıldar, kapının önündeki yuvarlak taşlar gün boyunca güneşten aldıkları sıcaklığı geceye usulca bırakırdı.

Badem, uyku vakti yaklaşınca günün son işlerini ağır ağır tamamlardı. Oyuncaklarını sepetlerine yerleştirir, yüzünü yıkar, mavi battaniyesini yatağının üzerine sererdi. Sonra pencerenin yanındaki küçük Sessiz Fener'i alırdı. Fenerin kestane kabuğundan yuvarlak bir gövdesi ve ince bir kulpu vardı. İçindeki ışık konuşmaz, çıtırdamaz, sadece yumuşak bir bal rengiyle çevresini aydınlatırdı. Badem bu feneri çok severdi. Çünkü fenerin ışığı, uykunun kapısını usulca aralar gibi olurdu.

Evlerinin arkasında küçük bir avlu vardı. Avlunun ortasında, yuvarlak taşlarla çevrili bir köşede Ninni Çiçeği yaşardı. Gündüzleri yeşil bir tomurcuk olarak duran çiçek, akşam serinliği gelince yapraklarını açar ve çok hafif bir ninni söylerdi. Sesi ne yüksek ne de alçaktı. Sanki yumuşak bir battaniye hışırdar, küçük bir dere taşların arasından geçer ve ay ışığı yaprakların üzerine konardı.

Badem her gece, yatağına girmeden önce Ninni Çiçeği'ni dinlerdi. Çiçeğin ninnisi başlayınca günün koşuşturmaları yavaşlar, Badem'in patileri gevşer, gözleri kendiliğinden ağırlaşırdı.

Fakat o akşam avludan hiç ses gelmedi.

Badem yatağına uzanmış, mavi battaniyesini çenesine kadar çekmişti. Bir süre bekledi. Belki ninni birazdan başlardı. Sonra pencereye baktı. Sessiz Fener'in sıcak ışığı avluya değdiğinde, Ninni Çiçeği'nin yapraklarının kapalı olduğunu gördü.

Badem'in içinde minicik bir düğüm oluştu. Ninni Çiçeği iyi miydi? Bir yeri mi ağrıyordu? Badem onun açılmasını çok istiyordu ama çiçeği acele ettirmek de istemiyordu.

Battaniyesini yatağın üzerine bıraktı, Sessiz Fener'i eline aldı ve avluya çıktı. Gece ılık ve sakindi. Çimenlerin üzerinde birkaç parlak damla vardı. Ay, evlerin arasındaki boşluktan gülümsüyor, fenerin bal rengi ışığı taşların üzerine yuvarlak bir leke düşürüyordu.

Badem, çiçeğin yanına oturdu.

— İyi akşamlar, Ninni Çiçeği, dedi. Bu gece seni duyamadım. Eğer yardıma ihtiyacın varsa yanında durabilirim.

Çiçek cevap vermedi. Yalnızca en üstteki yaprağı hafifçe kıpırdadı.

Badem, feneri yuvarlak taşlardan birinin üzerine koydu. Işık yaprakların arasına girdi. O zaman çiçeğin iki yaprağının arasında küçük, kuru bir dal gördü. Dal, yaprakları hafifçe itiyor ve çiçeğin açılmasını zorlaştırıyor gibiydi.

Badem hemen elini uzattı. Fakat parmakları dala değer değmez çiçek ürperir gibi sallandı. Badem elini geri çekti.

— Seni korkutmak istemem, diye fısıldadı. Daha yavaş davranacağım.

Tam o sırada taşların arkasından Kirpi Duru göründü. Dikenlerinin arasında birkaç kuru yaprak vardı; onları yuvasına götürüyordu. Badem'i görünce yavaşça yanına geldi.

— Ninni Çiçeği bugün susuyor, dedi Badem.

Duru, fenerin ışığına ve yaprakların arasındaki dala baktı.

— Önce onu dinleyelim, dedi. Belki bize nasıl yardım edebileceğimizi anlatır.

Badem başını çiçeğe yaklaştırdı ama yapraklara dokunmadı. Duru da sessizce yanına oturdu. Bir süre yalnızca geceyi dinlediler. Uzaktaki derenin suyu, çimenlerin hafif hışırtısı ve bir yaprağın yere düşerken çıkardığı minicik ses duyuluyordu.

Sonra kuru dalın ucundan ince bir çıtırtı geldi.

Badem dalı dikkatle inceledi. Dalın bir ucu yaprakların arasında sıkışmış, diğer ucu toprağa yaslanmıştı. Eğer dal biraz kaldırılırsa çiçek rahatlayabilirdi. Badem, Duru'nun yuvasına götürdüğü yumuşak yapraklardan birini aldı. Yaprağı küçük bir tutacak gibi kullanarak kuru dalı çok yavaş kaldırdı. Duru da dalın ucunu öte yana yönlendirdi.

Dal, çiçeğe dokunmadan toprağın üzerine düştü.

Ninni Çiçeği biraz doğruldu. Yapraklarının arasında daha geniş bir boşluk oluştu. Badem sevinçle gülümseyecekken kendini tuttu. Çiçek henüz açılmamıştı.

— Galiba hâlâ hazır değil, dedi.

Badem'in omuzları biraz düştü. Çiçeğin hemen açılmasını istiyordu. Oysa bütün gece beklemiş, dalı kaldırmış ve elinden geleni yapmıştı. İçindeki minicik düğüm yeniden sıkılaşacak gibi oldu.

Duru, Badem'in elindeki Sessiz Fener'e baktı.

— Işığı biraz yumuşatabiliriz, dedi.

Badem fenerin üzerindeki küçük kapağı çevirdi. Bal rengi ışık biraz kısıldı. Avlu daha parlak olmadı, ama taşların ve yaprakların çevresindeki gölgeler yumuşadı. Ninni Çiçeği'nin kapalı yaprakları da daha sakin görünmeye başladı.

Badem dizlerini kendine çekerek çiçeğin yanında oturdu. Feneri iki patisiyle tuttu. Kendi nefesinin sesini duydu. Bir nefes aldı, sonra yavaşça verdi. Duru da dikenlerini gevşetip toprağın üzerine kıvrıldı.

Avludaki sesler birer birer belirginleşti. Derenin suyu usulca akıyordu. Bir dal, hafif rüzgârla sallanıyordu. Uzakta küçük bir böcek tek bir nota çıkarıp susuyordu. Hiçbir ses acele etmiyordu.

Badem çiçeğe baktı.

— Hemen açılmak zorunda değilsin, dedi. Hazır olduğunda seni dinlerim.

Bu sözleri söyleyince içindeki düğüm biraz gevşedi. Belki çiçeğin yanında durmak, onu bir yere yetiştirmekten daha önemliydi. Badem, Ninni Çiçeği bu gece de kapalı kalsaydı, yine yanında oturabileceğini düşündü.

Ay, bulutların arasından çıktı. Işığı yuvarlak taşların üzerine gümüş bir örtü serdi. Ninni Çiçeği'nin yapraklarında minicik su damlaları belirdi. Damlalar fenerin ışığında parladı.

Önce çok ince bir ses duyuldu. Sonra bir başka ses ona katıldı.

Badem bu sesi tanıyordu. Çiçek, ninnisine başlamadan önce küçük bir hazırlık şarkısı söylüyordu. Badem elini uzatmadı. Feneri yerinden oynatmadı. Yalnızca olduğu yerde kaldı.

Ninni Çiçeği'nin yaprakları önce biraz aralandı. Sonra biraz daha açıldı. İçinde süt beyazı bir ışık taşıyan küçük göbeği göründü. Bu ışık Sessiz Fener'in bal rengi ışığına karıştı. Fener sanki daha da sıcaklaştı.

Çiçek sonunda ninnisini söylemeye başladı. Sesi Badem'in kulaklarına değil, sanki göğsünün içindeki yumuşak bir yere dokunuyordu.

— Uyu, uyu küçük yaprak; gece sana yumuşak bir yatak. Fener yanar usulca, sabah gelir yavaşça.

Badem'in gözleri sevinçle parladı. Yine de yerinden sıçramadı. Çiçeği ürkütmemek için yalnızca gülümsedi. Kirpi Duru, dikenlerinin arasındaki yaprakları düzeltti ve başını ninninin ritmine göre hafifçe salladı.

Ninni Çiçeği açıldıkça avluya ılık ıhlamur kokusu yayıldı. Kuru dal, toprağın üzerinde sessizce duruyordu. Artık kimse ona ihtiyaç duymuyordu. Badem dalı avlunun kenarına taşıdı. Sonra çiçeğin çevresindeki taşları kontrol etti. Her şey sakindi.

— Teşekkür ederim, Ninni Çiçeği, dedi. Seni dinlemek çok güzel.

Çiçek, rüzgârla hafifçe sallandı. Badem bunun bir cevap olduğunu düşündü.

Duru da ayağa kalktı.

— İyi geceler, Badem, dedi. Yarın çiçeğin yine tomurcukta dinlenmek isteyebilir.

Badem başını salladı.

— O zaman yine yanında otururuz.

Badem, çiçeğin her gece aynı şekilde açılmak zorunda olmadığını anlamıştı. Bazı geceler ninni söylenir, bazı geceler yalnızca yaprakların sessizliği duyulurdu. İkisinin de avluda yeri vardı.

Badem, Sessiz Fener'i eline aldı ve evine döndü. Kapının önündeki yuvarlak taşlar hâlâ sıcacıktı. İçeri girince mavi battaniyesini yeniden aldı, yatağına uzandı ve feneri başucuna koydu.

Fenerin bal rengi ışığı duvarda küçük bir ay gibi durdu. Pencereden Ninni Çiçeği'nin ninnisi geliyordu. Badem birkaç sözcüğü hatırladı: fener yanar usulca, sabah gelir yavaşça.

Gözlerini kapattı. O gece Badem, kuru dalın nasıl nazikçe kaldırıldığını, Duru'nun nasıl sessizce beklediğini ve çiçeğin kendi zamanı geldiğinde nasıl açıldığını düşündü. İçindeki minicik düğüm tamamen çözülmüştü.

Dışarıda Ninni Çiçeği yapraklarını ay ışığına bıraktı. Sessiz Fener, Badem'in başucunda yumuşakça parladı. Küçük Ayı Badem de sıcak evinde, mavi battaniyesinin altında, sakin ve huzurlu bir uykuya daldı.