Prenses Ada ve Parlayan Pusula: Mercan Feneri Masalı | Macera Masalları

İnci Körfezi’nde sabahlar yumuşak bir ışıkla başlardı. Güneşin denize ulaşan pırıltıları, sarayın sedefli pencerelerinde dans ederdi. Ilık akıntılar mercan bahçelerinin arasından geçerken küçük çanlara benzeyen deniz çiçekleri hafifçe sallanırdı.

Prenses Ada, her sabah odasının penceresini açar ve körfezin tam ortasında yükselen Mercan Feneri’ne bakardı. Bu fener gemilere yol göstermek için değil, akşamları düzenlenen Işık Bahçesi buluşmasını aydınlatmak için kullanılırdı. Fener parladığında pembe mercanlar gül rengine, beyaz kabuklar ay ışığı rengine bürünürdü.

Ada’nın ninesi ona küçükken Mercan Feneri’ni anlatan bir deniz altı masalı okurdu. O masalda fenerin ışığı, körfezde yaşayan herkesin özeninden güç alırdı. Ada artık büyümüş olsa da fener yanınca içinde aynı sıcaklığı hissederdi.

O gün akşam, yeni açan deniz çiçeklerini görmek için bütün körfez halkı bahçede buluşacaktı. Ada da feneri yakma görevini ilk kez tek başına üstlenmişti.

Öğleden sonra fenerin yanına gitti. Mercan basamakları çıktı, yuvarlak kapağı açtı ve ışık düğmesini çevirdi.

Fener bir kez parladı.

Sonra ışığı küçüldü.

Bir ateş böceği kadar titrek kaldı.

Ada düğmeyi yeniden çevirdi. Fener yine parlamadı.

“Sanırım bir şey eksik,” diye fısıldadı.

Karnında küçük bir düğüm oluştu. Herkesin akşam feneri bekleyeceğini düşündü. Bir an için görevi başaramayacağından kaygılandı. Sonra avucunu kalbinin üzerine koyup yavaşça nefes aldı.

“Önce nedenini bulabilirim,” dedi.

Cebinden Parlayan Pusula’yı çıkardı. Bu pusula kuzeyi göstermezdi. Yardıma ihtiyaç duyan bir ışık olduğunda ibresi o yöne dönerdi. Ada kapağı açınca pusulanın ortasında bal rengi bir parıltı belirdi. İbre, fenerin içindeki üç yuvarlak yuvadan boş olana yöneldi.

Ada hemen anladı. Fenerin Işıltı İncisi yerinde değildi.

Pusulanın ibresi bu kez mercan bahçesine döndü. Ada, güvenli kabuk yolunu izleyerek yola çıktı. Yol boyunca ince deniz otları ayak bileklerine değiyor, minik hava kabarcıkları yukarı süzülüyordu. Pusulanın ışığı ne çok parlak ne de çok sönüktü. Ada’ya sakin bir arkadaş gibi eşlik ediyordu.

İbre önce Kırmızı Mercan Kemeri’ni gösterdi. Ada kemerin çevresine dikkatle baktı. İncinin orada olmadığını görünce yoluna devam etti.

Ardından Mavi Yapraklı Bahçe’ye ulaştı. Bahçenin bakımını Ada’nın arkadaşı Mira yapıyordu. Mira, geniş bir deniz yaprağının kıvrılmış ucunu düzeltmeye çalışıyordu.

“Ada, bir şey mi arıyorsun?” diye sordu Mira.

“Işıltı İncisi kaybolmuş. Akşam olmadan onu bulmak istiyorum,” dedi Ada. “Biraz kaygılandım ama pusulam bana burayı gösterdi.”

Mira elindeki küçük bahçe küreğini bıraktı.

“Birlikte bakalım,” dedi.

İki arkadaş yaprakların altını, boş kabukların çevresini ve yumuşak kumdaki yuvarlak izleri inceledi. Bir süre sonra Ada, kumun üzerinde incecik bir parıltı gördü. İz, bahçenin sonundaki büyük deniz çiçeğine kadar uzanıyordu.

Işıltı İncisi, çiçeğin iki yaprağı arasına sıkışmıştı. Çok yakındaydı ama yaprakları çekmek çiçeğe zarar verebilirdi.

Ada hemen uzanmadı. Eğilip dikkatle baktı.

“Onu zorlayarak çıkarmak istemiyorum,” dedi.

Mira başını salladı. “Bu çiçek, ılık akıntı gelince yapraklarını kendiliğinden açar. Biraz bekleyebiliriz.”

Ada feneri düşündü. Beklemek ona önce zor geldi. Pusulayı avucunda tuttu. Bal rengi ışık düzenli biçimde yanıp sönüyordu. Sanki ona acele etmeden de ilerleyebileceğini hatırlatıyordu.

İki arkadaş deniz çiçeğinin yanına oturdu. Ada, akıntının mercanların arasındaki sesini dinledi. Mira kumun üzerine küçük yıldız şekilleri çizdi. Çok geçmeden ılık akıntı bahçeye ulaştı.

Büyük deniz çiçeği yavaşça sallandı. Bir yaprağı, sonra öteki yaprağı açıldı. Işıltı İncisi yumuşak kuma yuvarlandı.

Ada inciyi iki eliyle aldı. İnci sıcacıktı.

“Beklediğimize değdi,” dedi.

Mira gülümsedi. “Şimdi fener de bizi bekliyordur.”

Birlikte Mercan Feneri’ne döndüler. Ada inciyi boş yuvaya dikkatle yerleştirdi. Mira kapağın düzgün kapandığını kontrol etti. Sonra ikisi birden geri çekildi.

Ada ışık düğmesini çevirdi.

Önce fenerin içinde küçük, altın renkli bir nokta belirdi. Nokta büyüyüp yuvarlak bir ışığa dönüştü. Ardından Mercan Feneri bütün körfezi sıcak bir aydınlıkla doldurdu.

Pembe mercanlar gül rengine büründü. Beyaz kabuklar ay ışığı gibi parladı. Mavi yaprakların üzerinde küçük ışık halkaları gezindi.

Ada’nın karnındaki düğüm tamamen çözülmüştü. Yerine hafif, sevinçli bir sıcaklık gelmişti.

Akşam olduğunda körfez halkı Işık Bahçesi’nde toplandı. Kimse acele etmiyordu. Herkes yeni açan deniz çiçeklerine bakıyor, fenerin yumuşak ışığında sohbet ediyordu.

Ada ile Mira, Mavi Yapraklı Bahçe’nin yanında yan yana oturdu. Parlayan Pusula artık sessizdi. İbresi ortada durmuş, ışığı dinlenmeye çekilmişti.

Ada pusulayı cebine koydu.

“Bugün feneri tek başıma yakacağımı sanmıştım,” dedi. “Ama seninle birlikte çözünce daha güzel oldu.”

Mira omzunu Ada’nın omzuna yasladı.

Mercan Feneri onların üzerinde sakin sakin parladı. Ilık akıntı bahçeden geçti. Büyük deniz çiçeği yapraklarını yeniden kapatırken körfez, güvenli ve huzurlu bir geceye hazırlandı.