Dinozor Dodo ve Çiçek Üfleyen Ejderha: Çiçek Nefesi Masalı | Macera Masalları

Bu ejderha masalı, Çiy Damlası Vadisi'nde yaşayan küçük dinozor Dodo'nun, çiçek nefesini kaybettiğini sanan ejderha Lila'ya eşlik ettiği sıcacık bir macerayla başladı.

Çiy Damlası Vadisi'nde sabahlar yumuşak olurdu. Güneş, tepelerin üzerinden ağır ağır yükselir; taş evlerin pencerelerine bal rengi ışıklar bırakırdı. Fırından tarçınlı çörek kokusu gelir, bahçelerdeki küçük sulama çarkları neşeli seslerle dönerdi.

Dodo, yuvarlak benekli, küçük bir dinozordu. Her sabah evinin önündeki minderli basamağa oturur ve vadinin uyanışını izlerdi. O gün de elinde bir bardak ılık sütle dışarı çıktı. Burnuna çörek kokusu geldi. Kulaklarına derenin şırıltısı ulaştı. Fakat bahçeye bakınca bir tuhaflık fark etti.

Papatyalar kapalıydı. Çan çiçekleri başlarını kaldırmamıştı. Sarı yıldız çiçekleri de yeşil tomurcuklarının içinde bekliyordu.

Dodo bardağını iki eliyle tuttu.

“Bugün Akşam Işığı Sofrası kurulacaktı,” dedi. “Çiçekler açmadan masa biraz renksiz kalacak.”

Vadide her ayın ilk akşamı uzun bir sofra hazırlanırdı. Herkes evinden küçük bir yiyecek getirir, minderler çimenlere serilir ve gün batarken birlikte yemek yenirdi. Sofranın ortası, o sabah açan çiçeklerle süslenirdi. Dodo bu kez süsleme işine yardım edeceğine söz vermişti.

Hemen küçük sulama kabını doldurdu. Önce papatyalara, sonra çan çiçeklerine su verdi. Toprağı parmaklarıyla yokladı. Toprak nemli ve yumuşaktı. Yapraklar canlı görünüyordu. Yine de hiçbir tomurcuk açılmadı.

Dodo çenesini kaşıdı. Tam o sırada, uzaktaki Ilıktaş Tepesi'nden pembe bir duman halkası yükseldi. Halka havada genişledi ve içinden birkaç mor taç yaprağı süzülmeye başladı.

Dodo'nun gözleri parladı.

“Lila!” dedi.

Ilıktaş Tepesi'nde yaşayan küçük ejderha Lila'nın çok özel bir nefesi vardı. Lila ateş değil, rengârenk çiçekler üflerdi. İlkbaharda bir kez hapşırınca burnundan menekşeler çıkmış, bütün pencere pervazına dizilmişti. Ne zaman vadideki tomurcuklar uykulu kalsa, Lila onlara ılık ve güzel kokulu nefesinden gönderirdi.

Dodo boş sepetini koluna taktı ve tepeye doğru yürümeye başladı. Patika güvenli ve sakindi. Yol boyunca lavanta kokuları duydu, tahta köprünün üzerinden geçen suyu seyretti. Yürüdükçe sepeti bacağına hafifçe dokunuyor, küçük bir davul gibi tıp tıp ses çıkarıyordu.

Lila'nın evi, güneşte ısınan düz taşların arasındaydı. Pencerelerinde mavi perdeler, kapısının önünde yumuşak bir oturma minderi vardı. Dodo yaklaştığında Lila'yı minderin üzerinde otururken gördü. Lila derin bir nefes aldı, yanaklarını şişirdi ve gökyüzüne doğru üfledi.

“Fuuuu!”

Burnundan yalnızca üç küçük yaprak çıktı. Yapraklardan biri başına kondu.

Lila omuzlarını indirdi.

“Yine olmadı,” dedi.

Dodo yanına oturdu. “Günaydın, Lila. Çiçek nefesine ne oldu?”

“Bilmiyorum,” dedi Lila. “Sabah uyandığımda vadideki çiçekleri açtırmak istedim. Fakat ne kadar güçlü üflersem o kadar az çiçek çıkıyor. Akşam sofrasına yetişmezlerse herkes üzülecek diye düşündüm. Sonra daha güçlü üfledim. Şimdi burnum bile yoruldu.”

Dodo, Lila'nın kanatlarının biraz düşük durduğunu fark etti. Onun acele etmesini istemedi.

“Önce burnunu dinlendirebiliriz,” dedi. “Ben de burada seninle beklerim.”

Lila şaşırdı. “Ama çiçekler?”

“Tomurcuklar güvende. Toprakları ıslak, yaprakları canlı. Biraz bekleyebilirler.”

Dodo sepetinden annesinin koyduğu iki küçük çöreği çıkardı. Birini Lila'ya verdi. Yan yana oturup çöreklerini yediler. Tepeden bakınca vadi, yeşil bir battaniye gibi uzanıyordu. Bacalardan ince dumanlar çıkıyor, derenin üzerindeki ışıklar parıldıyordu.

Bir süre hiç konuşmadılar. Lila'nın omuzları gevşedi. Burnunun ucundaki gergin kırışıklık kayboldu.

Sonra hafif bir rüzgâr esti. Rüzgâr, tepenin arkasındaki Nane Çayırı'nın kokusunu getirdi. Lila gözlerini kapattı.

“Bu koku bana büyükannemin bahçesini hatırlatıyor,” dedi. “Çiçek nefesimi ilk kez orada üflemiştim. Hiç uğraşmamıştım. Sadece mutluydum.”

Dodo hemen ayağa fırlamadı. Biraz düşündü, sonra yavaşça doğruldu.

“Belki nefesini aramak yerine sana iyi gelen kokuları bulabiliriz,” dedi. “Nane Çayırı çok uzakta değil.”

Lila da ayağa kalktı. “Birlikte gidersek deneyebilirim.”

İkisi patikadan Nane Çayırı'na yürüdü. Dodo önden koşmadı; Lila'nın rahat adımlarına uydu. Yol üzerinde beyaz taşları saydılar. Derenin yanındaki tahta köprüde durup suyun sesini dinlediler. Dodo, küçük sulama kabını köprünün çeşmesinden doldurdu.

Çayıra vardıklarında rüzgâr nane yapraklarını usulca sallıyordu. Aralarında birkaç biberiye dalı ve minik kır çiçeği vardı. Dodo, suyu kuru görünen küçük bir toprak parçasına döktü. Lila da eğilip kokuları içine çekti.

“Şimdi üflemeli miyim?” diye sordu.

“Hazır hissedersen,” dedi Dodo. “Azıcık üflemen de yeter.”

Lila ayaklarını çimenlere sağlamca bastı. Derin ama yumuşak bir nefes aldı. Sonra dudaklarını büzüp usulca üfledi.

“Fuuu...”

Havaya tek bir mavi çiçek çıktı. Çiçek dönerek Dodo'nun açık sepetine indi.

Dodo gülümsedi. “Sepetimde çok güzel görünüyor.”

Lila da gülümsedi ama hemen yeniden üflemedi. Mavi çiçeği birlikte incelediler. Yapraklarının ortasında gümüş renkli, minicik bir benek vardı.

“Demek nefesim hâlâ burada,” dedi Lila. Sesi artık daha sakindi.

O sırada Dodo çayırın kenarındaki kapalı tomurcukları fark etti. Sulama kabında kalan suyu köklerine paylaştırdı. Lila, Dodo'nun yanında yürüdü ve her tomurcuğa küçük bir nefes gönderdi. İlkinde iki pembe çiçek açtı. İkincisinde beyaz yapraklar havada uçuştu. Üçüncüsünde yalnızca güzel bir koku çıktı.

Lila üçüncü tomurcuğa baktı. “Çiçek çıkmadı.”

Dodo toprağın içinden yükselen yeşil uca işaret etti. “Ama bak, biraz doğruldu. Belki onun ihtiyacı sadece kokulu bir rüzgârdı.”

Lila başını salladı. Her nefesin aynı olmak zorunda olmadığını görünce içi rahatladı.

İkisi vadiye dönerken küçük bir düzen kurdu. Dodo tomurcukların toprağını kontrol ediyor, gerekiyorsa biraz su veriyordu. Lila da kendini hazır hissettiğinde yumuşakça üflüyordu. Kimi yerde papatyalar açılıyor, kimi yerde renkli taç yaprakları sepete doluyor, kimi yerdeyse tomurcuklar biraz daha bekliyordu.

Güneş batıya yaklaşırken meydana vardılar. Uzun sofra kurulmuştu. Üzerinde taze ekmekler, meyve tabakları ve küçük sürahiler vardı. Fakat sofranın ortası hâlâ boştu.

Dodo sepetindeki taç yapraklarını masanın üzerine serpti. Mavi çiçeği tam ortaya koydu. Lila, meydanın çevresindeki kapalı çiçeklere baktı. Bir an için yine heyecanlandı. Karnında minik düğümler varmış gibi hissetti.

“Ya burada nefesim çıkmazsa?” diye fısıldadı.

Dodo sulama kabını gösterdi. “O zaman ben toprağı sularım. Sen de yanımda durursun. Soframız yine sıcak olur.”

Lila, Dodo'nun acele etmediğini görünce yavaşça nefes verdi. Önce fırından gelen ekmek kokusunu duydu. Sonra çimenlerin serinliğini ayaklarında hissetti. Dodo'nun sepetindeki tek mavi çiçeğe baktı.

Derin bir nefes aldı.

“Fuuuu...”

Bu kez nefesi meydanın üzerinde ılık bir esinti gibi dolaştı. Esinti papatyalara değdiğinde beyaz yapraklar açıldı. Çan çiçekleri minik başlarını kaldırdı. Sarı yıldız çiçekleri birer birer parladı. Havadan birkaç pembe taç yaprağı süzülüp sofranın üzerine kondu.

Lila şaşkınlıkla çevresine baktı. “Oldu!”

Dodo neşeyle kuyruğunu salladı. “Hem de hiç acele etmeden.”

Vadidekiler minderlere oturdu. Kimse Lila'dan daha fazla çiçek istemedi. Açmayan birkaç tomurcuğu da olduğu gibi bıraktılar. Onların çevresine küçük cam fenerler yerleştirildi. Böylece kapalı tomurcuklar bile ışığın içinde güzel görünüyordu.

Dodo ile Lila yan yana oturdu. Önlerinde bir tabak tarçınlı çörek, yanlarında mis kokulu papatyalar vardı. Gökyüzü önce pembe, sonra açık mora döndü.

Lila mavi çiçeği Dodo'ya uzattı. “Bunu sen saklar mısın? Nefesimi bulmama yardım ettiğin için.”

Dodo çiçeği almak yerine sofranın ortasındaki küçük vazoya yerleştirdi.

“Burada ikimizin çiçeği olsun,” dedi. “Sen üfledin, ben de suyunu taşıdım.”

Lila'nın yüzüne sıcak bir gülümseme yayıldı. Burnundan kendiliğinden minicik bir papatya çıktı. Papatya havada bir kez döndü ve Dodo'nun başına kondu.

İkisi de sessizce güldü.

O geceden sonra Lila'nın çiçek nefesi bazen kocaman buketler, bazen tek bir yaprak, bazen de yalnızca güzel bir koku getirdi. Lila her seferinde çıkan şeyi dikkatle karşıladı. Dodo da sulama kabını hazır tuttu.

Çiy Damlası Vadisi'nin çiçekleri ise kendi zamanlarında açmayı sürdürdü. Kimi güneş doğarken, kimi akşam fenerleri yanarken... Her açan çiçek, Dodo ile Lila'ya o sakin günü ve yan yana yürüdükleri nane kokulu patikayı hatırlattı.