Mavi Kirpi ve Ninni Çiçeği: Uyku Masalı

Bu uyku masalı, Mavi Kirpi’nin sıcacık yuvasında, ay ışığının perdeye usulca dokunduğu bir akşam başladı. Odada küçük bir lamba yanıyor, yumuşak yorgan yatağın üzerinde onu bekliyordu.

Mavi Kirpi, gece pijamalarını giymişti. Pijamasının üzerinde minik beyaz bulutlar vardı. Önce yüzünü yıkadı. Sonra dişlerini fırçaladı. En son da yatağının yanındaki terliklerini yan yana koydu.

Her şey uykuya hazırdı.

Pencerenin önünde, yuvarlak bir saksıda Ninni Çiçeği duruyordu. Bu çiçeğin gümüş renkli yaprakları, geceleri hafifçe parlar; pembe çiçekleri de tatlı bir ezgi söylerdi.

Ninni Çiçeği her akşam aynı saatte uyanırdı. Yapraklarını yavaşça açar ve çok hafif bir sesle mırıldanırdı:

“Uyu şimdi, dinlen biraz, Ay ışığı yanında...”

Mavi Kirpi de bu yumuşak ezgiyi dinlerken yorganına sokulur, gözlerini kapatırdı.

Fakat o akşam Ninni Çiçeği hiç ses çıkarmadı.

Mavi Kirpi yatağına oturup bekledi. Kulaklarını dikkatle kaldırdı. Odada yalnızca duvar saatinin sakin sesi vardı.

Tık, tık, tık...

Ninni Çiçeği yine şarkı söylemedi.

Mavi Kirpi, yatağından sessizce indi. Çiçeğin yanına gitti ve yapraklarına bakmak için biraz eğildi. Pembe taç yapraklar kapalıydı.

“İyi akşamlar, Ninni Çiçeği,” dedi Mavi Kirpi. “Bu gece şarkın gelmedi mi?”

Ninni Çiçeği, yapraklarından birini hafifçe oynattı.

“İyi akşamlar,” diye fısıldadı. “Şarkım içimde bir yerde. Ama onu bulamıyorum.”

Mavi Kirpi bunu duyunca kaşlarını biraz kaldırdı. Ninni olmadan uyumak ona zor görünmüştü. Yine de çiçeği acele ettirmek istemedi.

“Belki birlikte ararız,” dedi.

Önce saksının çevresine baktı. Şarkı, yaprakların altında saklanmış olabilir miydi? Saksının arkasına baktı. Orada yalnızca küçük, sarı bir düğme vardı. Düğme, Mavi Kirpi’nin eski pijamasından düşmüştü.

Sonra perdenin kıvrımlarına baktı. Şarkı, ay ışığıyla birlikte oraya konmuş olabilir miydi? Perdenin arasında yalnızca ince bir ışık çizgisi vardı.

Mavi Kirpi başını yana eğdi.

“Şarkın burada değil,” dedi. “Belki biraz dinlenmeye ihtiyacı vardır.”

Ninni Çiçeği, kapalı taç yapraklarını hafifçe salladı.

“Bugün güneş uzun süre üzerimde kaldı,” dedi. “Yapraklarım biraz yoruldu. Toprağım da kuru gibi.”

Mavi Kirpi hemen küçük su kabını aldı. İçine taze su doldurdu. Kabı iki eliyle dikkatlice taşıdı ve saksının toprağına biraz su döktü.

Şıp... Şıp... Şıp...

Toprak suyu yavaşça içti.

Ninni Çiçeği derin ve rahat bir soluk aldı.

“Oh,” dedi. “Bu iyi geldi.”

Mavi Kirpi gülümsedi. Su kabını yerine koydu. Sonra lambanın ışığını biraz azalttı. Oda daha sakin, daha yumuşak oldu. Ay ışığı pencerenin önünde ince bir örtü gibi uzandı.

“Şimdi daha rahat mısın?” diye sordu.

“Biraz daha rahatım,” dedi Ninni Çiçeği. “Ama şarkım hâlâ çok uzakta.”

Mavi Kirpi düşünmek için yatağının kenarına oturdu. Kendi ayaklarını yorganın altına soktu. Sonra odadaki küçük sesleri dinlemeye başladı.

Saat, “Tık, tık,” diyordu.

Perde, “Hışır, hışır,” diyordu.

Dışarıdaki hafif rüzgâr, “Fuu, fuu,” diye esiyordu.

Mavi Kirpi bu sesleri dinlerken omuzlarının gevşediğini fark etti. Önce bir kez yavaşça nefes aldı. Sonra nefesini usulca verdi.

Ninni Çiçeği de onunla birlikte nefes alır gibi yapraklarını açıp kapattı.

Mavi Kirpi bir kez daha nefes aldı.

Ninni Çiçeği bir yaprağını açtı.

Mavi Kirpi nefesini yavaşça verdi.

Ninni Çiçeği ikinci yaprağını açtı.

Odanın içinde acele eden hiçbir şey yoktu. Saat yavaşça ilerliyor, perde hafifçe kıpırdıyor, su toprağın içinde köklere doğru süzülüyordu.

Mavi Kirpi, Ninni Çiçeği’nin her gece söylediği ezgiyi hatırlamaya çalıştı. İlk sesi çok alçak bir tonda mırıldandı:

“Uyu şimdi...”

Sonraki sözü bulamadı. Bir an durdu. Ardından kendi kendine küçük bir ezgi uydurdu:

“Yastığın yumuşak, Yorganın sıcak...”

Mavi Kirpi’nin sesi çok güçlü değildi. Bazen inceliyor, bazen de neredeyse duyulmayacak kadar hafifliyordu. Yine de şarkı odanın içinde küçük, sıcak bir halka gibi dolaştı.

Ninni Çiçeği’nin pembe taç yapraklarından biri daha açıldı.

“Sanırım şarkımı duyuyorum,” diye fısıldadı çiçek.

Mavi Kirpi mırıldanmaya devam etti:

“Gözlerin dinlensin, Gece seni sarsın...”

Bu kez Ninni Çiçeği de çok hafif bir sesle ona katıldı. Önce tek bir nota duyuldu.

“Laaa...”

Sonra ikinci bir nota geldi.

“Laaa, laaa...”

Çiçeğin bütün yaprakları yavaşça açıldı. Gümüş renkli yaprakların üzerinde ay ışığı parladı. Kayıp şarkı, sanki başından beri orada uyuyormuş gibi usulca ortaya çıktı.

Ninni Çiçeği mırıldandı:

“Uyu şimdi, dinlen biraz, Ay ışığı yanında. Sıcak yuvan, tatlı uykun, Sabah gelir sonunda.”

Mavi Kirpi’nin gözleri ağırlaşmaya başladı. Küçük bir esneme geldi. Ağzını eliyle kapattı ve yastığına uzandı.

“Şarkını bulmana sevindim,” dedi.

Ninni Çiçeği, “Onu birlikte bulduk,” diye fısıldadı. “Biraz su, biraz sessizlik ve senin yumuşak sesin bana yardımcı oldu.”

Mavi Kirpi yorganını çenesine kadar çekti. Oda artık tam istediği gibiydi. Ne çok aydınlık ne de çok karanlıktı. Ne çok sessiz ne de çok gürültülüydü. Saatin sesi, perdenin hışırtısı ve çiçeğin ninnisi birbirine karışıyordu.

Tık, tık...

Hışır, hışır...

Laa, laa...

Mavi Kirpi gözlerini kapattı. Ninni Çiçeği şarkısını biraz daha yavaş söyledi. Her nota, yumuşacık bir yaprak gibi odanın içine kondu.

Bir süre sonra Mavi Kirpi’nin nefesi sakinleşti. Minik burnu düzenli aralıklarla kıpırdıyordu. Yüzünde huzurlu bir gülümseme vardı.

Ninni Çiçeği de son dizesini fısıldadı:

“İyi geceler, küçük dostum. Sabah yine burada olacağım.”

Sonra pembe taç yapraklarını yavaşça kapattı. Saksıdaki toprak nemliydi. Ay ışığı pencerenin önünde sessizce bekliyordu.

Sıcacık yuvada herkes dinleniyordu. Mavi Kirpi, yumuşak yatağında tatlı bir uykuya dalmıştı. Ninni Çiçeği ise yeni şarkısını kalbinde saklayarak gece boyunca huzurla uyudu.

Sabah olduğunda odanın içine ince, altın renkli bir ışık dolacaktı. Mavi Kirpi gözlerini açacak, Ninni Çiçeği de yapraklarını neşeyle sallayacaktı.

Ama şimdi uyku zamanıydı.

Oda sessizdi.

Yorgan sıcaktı.

Gece sakindi.

Ve kaybolduğunu sanan küçük ninni, iki arkadaşın yanında huzurla dinleniyordu.