Baykuş Ece ve Dostluk Yuvası: Meşe Palamudu Masalı | Hayvan Masalları

Bu orman masalı, meşe kokulu, yumuşak sesli bir sonbahar akşamında başladı. Baykuş Ece, Kocameşe Ormanı’nın en yaşlı ağacında yaşıyordu. Ağacın geniş dalları gökyüzüne uzanıyor, köklerinin çevresinde sarı ve kırmızı yapraklar birikiyordu. Ece’nin yükseklerde küçük, düzenli ve sıcacık bir yuvası vardı.

Bir akşam Ece, kanatlarını esnetmek için aşağıdaki dallara indi. Meşe ağacının gövdesinde, yere yakın boş bir kovuk fark etti. Kovuk ne çok büyük ne de çok küçüktü. İçeriye ay ışığı süzülüyor, kuru odunların hoş kokusu yayılıyordu.

Ece başını bir yana eğip kovuğa baktı.

“Burası ne güzel bir dinlenme yeri olabilir,” diye düşündü. “Yağmur usulca yağarken dostlarım burada oturabilir. Birlikte konuşur, sessizce dinleniriz.”

Bu düşünce Ece’nin içini ısıttı. Hemen işe koyulmak istedi. Önce kovuğun tabanındaki ince dalları dışarı taşıdı. Sonra kuru otları kanatlarıyla bir araya getirip yumuşak bir minder yaptı. Yere düşmüş geniş yapraklardan birkaçını duvarlara yasladı. Kovuk kısa sürede daha sıcak ve rahat görünmeye başladı.

Ece, yuvanın girişini de süslemek istedi. Meşe ağacının altında parlayan palamutları görünce gözleri neşeyle açıldı.

“Meşe palamutlarını girişe yan yana dizersem hem güzel görünürler hem de rüzgârın yaprakları içeri taşımasını önlerler,” dedi.

Ece, yalnızca yere düşmüş palamutları topladı. Birini gagasıyla, ikisini de kanatlarının arasında taşıdı. Kovuk ile ağacın altı arasında pek çok kez gidip geldi. Sonunda girişin önünde küçük bir palamut tepesi oluştu.

Ece ilk palamudu dikkatle yere bıraktı. Yanına ikinciyi, sonra üçüncüyü koydu. Tam dördüncüyü yerleştirecekken ilk palamut hafif eğimli toprakta yuvarlanmaya başladı.

Tıpır, tıpır, tıpır...

Palamut kuru yaprakların arasına girip gözden kayboldu.

Ece onun arkasından baktı. Sonra diğer palamutları biraz daha sık dizdi. Fakat bu kez de ortadaki iki palamut birbirine dokundu ve ikisi birden aşağı yuvarlandı.

Tıpır, tıpır, hışır...

“Sanırım daha düz dizmeliyim,” dedi Ece.

Toprağı kanadıyla düzeltti. Palamutları yeniden topladı ve bir kez daha sıraladı. O sırada dalların arasından tatlı bir akşam esintisi geçti. Yerdeki yapraklar havalandı. Palamut sırasının arasından geçen yapraklar doğruca kovuğun içine doldu. Ece’nin yaptığı yumuşak minderin üzeri bir anda kuru yapraklarla kaplandı.

Ece bir süre kıpırdamadan durdu. Yorulmuştu. Aklındaki yuva ile karşısındaki dağınık kovuk birbirine hiç benzemiyordu. Kanatlarını yanlarına bıraktı ve sessizce iç çekti.

“Belki de bu işi beceremiyorum,” diye fısıldadı.

Tam o sırada yaprakların arasından hafif ayak sesleri geldi. Sincap Ada, akşam için topladığı birkaç fındığı yuvasına götürüyordu. Ece’yi kovuğun önünde görünce durdu.

“Merhaba Ece,” dedi Ada. “Palamutlar neden her yere dağılmış?”

Ece önce yalnızca başını çevirdi. Yaptığı yuvayı dağınık hâliyle göstermekten biraz çekiniyordu. Sonra derin bir nefes aldı.

“Burayı dostlarımız için sıcak bir yuvaya dönüştürmek istedim,” dedi. “Ama palamutlar durmadan yuvarlanıyor. Yapraklar da içeri doluyor. Bir türlü istediğim gibi olmadı.”

Ada kovuğun girişini dikkatle inceledi. Bir palamudu yere koydu. Palamut hemen yana doğru yuvarlandı.

“Toprak burada biraz eğimli,” dedi Ada. “Bunu tek başına düzeltmek zor olabilir. Kirpi Toprak ile Fındıkfaresi Lemi’ye de soralım mı?”

Ece’nin içindeki sıkıntı biraz hafifledi. Yardım istemek ilk anda zor gelmişti. Fakat Ada’nın sakin sesi ona iyi geldi.

“Evet,” dedi. “Onların fikirlerini duymak isterim.”

Ada kısa süre sonra Toprak ve Lemi ile geri döndü. Ece, yapmak istediği yuvayı onlara anlattı. Toprak eğimli zemine yakından baktı. Lemi ise kovuğun girişine oturup esintinin hangi yönden geldiğini anlamaya çalıştı.

“Palamutlar tek başlarına duramıyor,” dedi Toprak. “Ama onları tutacak küçük cepler yapabiliriz.”

“Girişe alçak bir yaprak örgüsü de ekleyebiliriz,” dedi Lemi. “Böylece rüzgâr yaprakları doğrudan içeri taşımaz.”

Ece’nin gözleri yeniden parladı.

“Bunu birlikte yapabilir miyiz?” diye sordu.

Üç dost aynı anda başını salladı.

Ada, yere düşmüş ince ve esnek dalları topladı. Toprak, geniş yaprakları burnuyla nazikçe bir araya getirdi. Lemi, kuru otlardan uzun bağlar hazırladı. Ece de yuvarlanan palamutları bulup kovuğun önüne taşıdı.

Önce ince dalları birbirlerinin altından ve üstünden geçirerek kısa bir örgü yaptılar. Örgü, kovuk girişinin önünde küçük bir eşik gibi durdu. Sonra geniş yaprakların kenarlarını katlayıp kuru otlarla bağladılar. Böylece minik cepler oluştu.

Her cebin içine bir meşe palamudu yerleştirdiler. Palamutların ağırlığı yaprak ceplerini yerinde tuttu. Örgü de palamutların aşağı yuvarlanmasını engelledi.

Ece son palamudu yerleştirirken palamut kanadından kayıp Toprak’ın hazırladığı yaprak yığınının içine düştü.

Hışır!

Toprak burnunu yaprakların arasına uzattı. Birkaç saniye sonra palamut, başındaki küçük bir yaprağın altında göründü.

“Sanırım bu palamut saklanmak istedi,” dedi Toprak.

Dostlar yumuşak bir kahkaha attılar. Ece’nin yorgunluğu biraz daha azaldı. Birlikte çalışırken iş daha kolay ilerliyor, aksilikler eskisi kadar büyük görünmüyordu.

Gökyüzündeki bulutlar usulca birbirine yaklaştı. Çok geçmeden hafif bir sonbahar yağmuru başladı. Yağmur damlaları meşe yapraklarına dokunuyor, ormanda düzenli ve sakin bir tıpırtı duyuluyordu.

Dostlar kovuğun içine geçip yaptıkları eşiği izlediler. Esinti birkaç kuru yaprağı girişe doğru sürükledi. Yapraklar örgüye dokundu, bir an durdu ve yana kaydı. Palamutlar ceplerinin içinde kıpırdamadan kaldı. Yumuşak minder tertemizdi.

“Oldu!” dedi Ece.

Sesindeki sevinç kovuğun içinde sıcak bir çan sesi gibi yayıldı. Ada kuyruğunu minderin çevresine doladı. Toprak kuru otların üzerine rahatça yerleşti. Lemi, dışarıdaki yağmuru izleyebileceği küçük bir köşe seçti.

Ece dostlarına baktı. Bir süre önce dağınık görünen kovuk şimdi sıcak, kuru ve huzurluydu. Fakat Ece’yi en çok mutlu eden şey düzgün duran palamutlar değildi. Her köşede bir dostunun emeği vardı. Ada’nın bulduğu dallar, Toprak’ın katladığı yapraklar ve Lemi’nin bağladığı kuru otlar yuvayı birlikte ayakta tutuyordu.

“Buraya bir ad vermeliyiz,” dedi Ada.

Lemi etrafına bakındı. “Palamutlu Yuva olabilir.”

Toprak, “Yağmur Dinleme Yeri de güzel,” dedi.

Ece, dostlarının yan yana oturduğunu görünce gülümsedi.

“Dostluk Yuvası desek?” diye sordu. “Çünkü burayı birlikte yaptık. Ayrıca buraya gelen herkes için sıcak bir köşe var.”

“Dostluk Yuvası,” diye tekrarladı Ada. “Bence tam buraya uygun.”

Yağmur sürerken birlikte küçük bir tabela hazırladılar. Yere düşmüş düz bir kabuk parçasının üzerine, koyu renkli meyve suyuyla yuvarlak harfler çizdiler. Tabelayı kuru otlarla girişin yanına bağladılar. Ece, ilk topladığı palamutlardan en düzgün olanını tabelanın altındaki küçük cebe yerleştirdi.

Akşam ilerledikçe yağmur hafifledi. Bulutların arasından ay göründü. Soluk ışığı kovuğun girişindeki palamutların üzerine düştü. Palamutların pürüzsüz kabukları parladı.

Ada, Toprak ve Lemi evlerine dönmeden önce yuvayı bir kez daha gezdiler. Her biri kendine rahat bir yer bulabildi. Girişteki örgü sağlamdı. Minder yumuşaktı. Yağmurun sesi içeriden huzurla dinleniyordu.

“Yarın yine geliriz,” dedi Lemi.

“Yanımızda paylaşmak için kuru elma dilimleri getiririz,” dedi Ada.

Toprak da, “Ben birkaç yumuşak yaprak bulurum,” diye ekledi.

Dostları ayrıldıktan sonra Ece, yükseklerdeki kendi yuvasına çıktı. Aşağı baktığında Dostluk Yuvası’nın küçük girişi ay ışığında görünüyordu. Ece gün boyunca yaşadıklarını düşündü. Palamutların yuvarlanmasına üzülmüş, işin hiç bitmeyeceğini sanmıştı. Sonra derdini dostlarına anlatmış ve her şey yavaş yavaş değişmişti.

Ertesi gün ormanda serin ama aydınlık bir sabah başladı. Ada, Toprak ve Lemi söz verdikleri gibi geldiler. Yanlarında kuru elma dilimleri, taze yapraklar ve minik bir su kabı vardı. Dostluk Yuvası kısa sürede tatlı konuşmalar ve sakin gülüşlerle doldu.

Ece kapının yanındaki palamuda baktı. O küçük palamut artık aşağı yuvarlanmıyordu. Yaprak cebinin içinde duruyor, yuvanın girişini süslüyordu. Tıpkı dostların yan yana durduğu gibi, palamutlar da birbirlerine yer açmıştı.

O günden sonra Kocameşe Ormanı’nda hafif bir yağmur başladığında ya da biri sessizce dinlenmek istediğinde Dostluk Yuvası’nın kapısı açık kaldı. İçeri girenler yumuşak mindere oturuyor, palamutlu eşiğin ardında kendilerine sıcak bir köşe buluyordu.

Baykuş Ece ise her akşam yuvanın girişini kontrol ediyordu. Bazen bir yaprağı düzeltiyor, bazen yerinden oynayan bir palamudu cebine geri koyuyordu. Sonra dostlarının birlikte yaptığı yuvaya bakıp huzurla gülümsüyordu.

Kocameşe’nin dalları rüzgârla hafifçe sallanırken Dostluk Yuvası sıcacık kalıyordu. İçeride konuşmalar yavaşlıyor, gözler dinleniyor ve dışarıdaki yaprakların hışırtısı tatlı bir ninni gibi duyuluyordu.